Monk Culture: બૌદ્ધ ભિક્ષુઓના માથા પર કેમ હોય છે અગરબત્તીના નિશાન, જાણો શુ છે રહસ્ય?

આ ચિહ્નો પવિત્ર સંમેલન દરમિયાન સળગતી ધૂપદાંથી બનાવાય છે. આ ચિહ્નો બૌદ્ધ સિદ્ધાંત, શિસ્ત અને નિઃસ્વાર્થતાનું પ્રતીક છે. સંકલ્પ અને નિશ્ચયનું પ્રતીક જ્યારે કોઈ સાધુ ઔપચારિક સંમેલન મેળવે છે, ત્યારે તે અનેક ધાર્મિક પ્રતિજ્ઞાઓ લે છે અને કડક આધ્યાત્મિક નિયમોનું પાલન કરવાનું વચન આપે છે. આ પ્રક્રિયા દરમિયાન, સળગતી ધૂપદાં તેના માથા પર મૂકવામાં આવે છે જ્યાં સુધી તે પોતાની મેળે ઓલવાઈ ન જાય, જેનાથી કાયમી ચિહ્નો બને છે. દરેક ચિહ્ન એક સંકલ્પ, નિયમ અથવા પ્રતિબદ્ધતાનું પ્રતીક છે. પરંપરા અને આધ્યાત્મિક પ્રાપ્તિ અનુસાર ચિહ્નોની સંખ્યા બદલાય છે. સામાન્ય રીતે, તે 3, 6, 9 અને 12 હોય છે. કરુણા અને અન્યોની સેવાનું મહતત્વ ત્રણ ચિહ્નો બૌદ્ધ ધર્મના ત્રણ રત્નો: બુદ્ધ, ધર્મ અને સંઘ પ્રત્યેની ભક્તિ દર્શાવે છે. નવ ચિહ્નો સામાન્ય રીતે શાઓલીન સાધુઓ સાથે સંકળાયેલા છે. તેઓ મઠના મુખ્ય સિદ્ધાંતો અને આચારના નિયમોનું પાલન દર્શાવે છે. બાર ચિહ્નોને આધ્યાત્મિક પ્રતિબદ્ધતાનું ઉચ્ચતમ સ્તર માનવામાં આવે છે. તેઓ ઘણીવાર એવા સાધુઓ સાથે સંકળાયેલા હોય છે જેમણે બોધિસત્વનો માર્ગ અપનાવ્યો હોય છે, જેમાં ધાર્મિક પ્રતિજ્ઞાઓ કરુણા અને અન્યોની સેવા પર કેન્દ્રિત હોય છે. અહંકાર અને આસક્તિનો ત્યાગનું પ્રતીક ધૂપ બાળવાની વિધિનો હેતુ સાધુની શારીરિક દુઃખ સહન કરવાની અને શરીર પ્રત્યેની આસક્તિને પાર કરવાની ક્ષમતા દર્શાવવાનો પણ છે. પ્રતિકાર વિના પીડા સ્વીકારીને, સાધુ સ્વ-શિસ્ત, માનસિક શક્તિ અને સાંસારિક ઇચ્છાઓથી અલગતા દર્શાવે છે. કેટલીક પરંપરાઓમાં, આ વિધિને બુદ્ધ અને બોધિસત્વોને અર્પણ અને આત્મસમર્પણ તરીકે જોવામાં આવે છે. તે દર્શાવે છે કે સાધુએ વ્યક્તિગત લાભને બદલે આધ્યાત્મિક વિકાસ, કરુણા અને સેવા માટે સમર્પિત માર્ગ પસંદ કર્યો છે. તેથી, આ ચિહ્નો ધર્મ પ્રત્યેની ભક્તિ અને જ્ઞાન પ્રાપ્તિનું પ્રતીક બની જાય છે. આ પણ વાંચોઃ 'નાતુના આઇલેન્ડ' પર તૈનાત થશે બ્રહ્મોસ મિસાઇલ, જાણો કેમ?